Running Boy

De organisatie van de Nieuwjaarsrun in Oostende was een zware bevalling. Twee weken geleden werd de wedstrijd uitgesteld omwille van het slechte weer.  Eerder deze week werd het vertrek een half uur vervroegd omwille van het hoge tij!?  Ik dacht dat getijden jaren op voorhand te voorspellen waren, maar bij de organisator Golazo zit er blijkbaar geen getijdenmeester? ;-)

Soit, het weer was zeker niet beter dan twee weken geleden. Te slecht weer in ieder geval om de ijsberen de zee in te sturen, maar niet om 700 lopers het strand op te jagen. Windkracht 5 met rukwinden tot 80km/u en de eerste 3 kilometer wind op kop op het strand leiden tot een vreemd wedstrijdbeeld: de kopgroep telt een dikke dertig man, niemand heeft veel zin om zich vooraan leeg te lopen en ik volg zonder moeite in het spoor van de leiders. 

Na drie kilometer wordt er even wind mee gelopen en de groep spat uit elkaar.  De snelheid gaat zonder pardon van 12km/u naar 18km/u en dat is iets te snel.  Als ik terug de dijk op draai, zijn er zes mannen “gaan vliegen” en zit ik al snel in een groepje van 8.  De wind lijkt nog harder te blazen. Zand in de ogen, zand in de mond, zand in de schoenen, zand overal quoi.  Ik doe mijn deel van het kopwerk, al kan ik de krachtsverhoudingen moeilijk inschatten. Aan het begin van Middelkerke wordt er teruggedraaid, maar door het razende zand is het zelfs moeilijk de seingevers te onderscheiden.  Na de wind en het zand worden er nu twee kilometer duinen voorgeschoteld: bergop, bergaf,… maar wel met de wind in de rug.  Ons groepje verliest de cohesie die het voordien had, nu is het meer ieder voor zich.  Plaats 7 of plaats 14 maakt toch een wereld van verschil!? Ik vertrouw het hele zaakje niet, ik ken geen enkele van de andere lopers en heb geen zin in een sprint met 8.  Dit is mijn terrein, hier ben ik beginnen lopen, ik ken elke plavei op deze dijk, ik zet mij op kop en plaats nogmaals een versnelling. En dan hoor ik het mooiste geluid dat een loper kan horen: dat van de stappen van andere lopers dat bij elke pas een beetje zachter wordt. Meter per meter sla ik het gat. Er probeert er nog één terug te komen, maar niet met mij, niet hier, niet vandaag.  7^de plaats in het algemene klassement, eerste in mijn leeftijdscategorie.

En Clint, die was er de ganse tijd. Ik miste hem bij de start, ik miste zijn rug om achter te schuilen tegen de wind. Maar ik had vooral zo graag gehad dat hij op het einde nog een sprintje plaatste en mij inhaalde, net zoals vroeger

Ik hou niet van oneven cijfers, ik zal zelden een oneven aantal (kilo)meters, lopen, zwemmen of fietsen.  Liever 12 kilometer lopen dan 11 of 13. Nooit 1500 meter zwemmen, wel 1400 of 1600, zelfs liever 1450 dan 1500, absoluut nooit 1550,… Bijgeloof?  Mmm, ik denk het niet.  Ik hou zelfs van startnummers die eindigen op een oneven cijfer, zeker als het een 9 is, geef mij maar een mooie 169 of een stevige 1549,…  De (grote) uitslagen van 2011 stonden echter in het teken van de negen:

• 9^de in het eindklassement van het Oostends Loopcriterium
• 9^de op het Belgisch kampioenschap Halve Marathon (in mijn leeftijdscategorie)
• 9^de op de halve marathon van Oostende
•  

Ook de persoonlijke records eindigde met een 9: 61’29 op tien mijl (maar dat moest 90 seconden sneller zijn ;-(, 34’59 op tien kilometer (of toch bijna ;-)

In totaal:

538 keer gesport

298 keer gelopen: 4400 kilometer

130 keer gezwommen: 164 kilometer

110 keer gefietst: 4100 kilometer

De meest gedenkwaardige ervaring was de Citytriathlon van Brugge: alle angsten overwonnen tijdens het zwemmen, gerecupereerd tijdens het fietsen en een fijne inhaalrace tijdens het lopen.  Is dit mijn ding?  Dan zal er veel meer gezwommen en gefietst dienen te worden,…  Maar ik heb nog tijd.  De 45 plus categorie wacht nog wel even, al denk ik dat ultralopen meer mijn ding is ;-)

Ik hou niet van oneven cijfers, ik zal zelden een oneven aantal (kilo)meters, lopen, zwemmen of fietsen.  Liever 12 kilometer lopen dan 11 of 13. Nooit 1500 meter zwemmen, wel 1400 of 1600, zelfs liever 1450 dan 1500, absoluut nooit 1550,… Bijgeloof?  Mmm, ik denk het niet.  Ik hou zelfs van startnummers die eindigen op een oneven cijfer, zeker als het een 9 is, geef mij maar een mooie 169 of een stevige 1549,…  De (grote) uitslagen van 2011 stonden echter in het teken van de negen:

• 9^de in het eindklassement van het Oostends Loopcriterium
• 9^de op het Belgisch kampioenschap Halve Marathon (in mijn leeftijdscategorie)
• 9^de op de halve marathon van Oostende

Ook de persoonlijke records eindigde met een 9:  61’29 op tien mijl (maar dat moest 90 seconden sneller zijn ;-(, 34’59 op tien kilometer (of toch bijna ;-)

In totaal:

538 keer gesport

298 keer gelopen: 4400 kilometer

130 keer gezwommen: 164 kilometer

110 keer gefietst: 4100 kilometer

De meest gedenkwaardige ervaring was de Citytriathlon van Brugge: alle angsten overwonnen tijdens het zwemmen, gerecupereerd tijdens het fietsen en een fijne inhaalrace tijdens het lopen.  Is triathlon mijn ding?  Dan zal er veel meer gezwommen en gefietst dienen te worden,…  Maar ik heb nog tijd.  De 45 plus categorie wacht nog wel even, al denk ik dat ultralopen meer mijn ding is ;-)

Het zat er al een tijdje aan te komen maar sinds nu verklaar ik het hardop: het mannelijke topveldrijden is een nationale Belgische sport geworden.

Sinds een aantal jaren worden de meeste belangrijke wedstrijden in België gereden en wordt de wereldtop gedomineerd door Belgische rijders. Toprenners van andere landen kiezen meer en meer voor andere onderdelen van het wielrennen, die wel een Olympische sport zijn en of waar meer geld kan worden verdiend. Momenteel staan er nog drie niet-Belgen in de top 10 van de Internationale Wielerfederatie: de Fransman Francis Mourey die de meeste van zijn punten sprokkelt in Franse wedstrijden, de Nederlandse jongere Lars Van Der Haar en de Tsjech Zdenek Stybar. Zdenek Stybar rijdt wel voor de Belgische Quickstep ploeg, spreekt vlot Nederlands en woont een groot gedeelte van het jaar in het Belgische Essen. Maar hij is wel een Tsjech en wereldkampioen.  Dat zijn twee belangrijke elementen die ons Belgen het excuus geven om veldrijden als een “wereldsport” te beschouwen of toch iets in die zin ;-)

Maar Stybar ligt al een tijdje in de lappenmand, heeft problemen om te winnen en verklaarde hardop in de pers dat hij een (gedeeltelijke) overstap naar het wegrennen overweegt.  Maar de laatste weken was er hoop, hij reed zichzelf verscheidene malen op het podium en hij zou terug aan het winnen kunnen beginnen.  Dit winnen was geprogrammeerd voor 29/12/2011 in Bredene.  Bredene of all places.  Een cross van het tweede niveau, veel toprenners laten deze kelk aan zich voorbij gaan: 6 crossen op 9 dagen is ook voor veel veldrijders teveel van het goede. De enige andere topper die aan de start verschijnt is een lichtjes zieke Niels Albert, die eerder komt uitzieken dan proberen te winnen.  

Alles is geprogrammeerd voor een overwinning van Stybar, zo is de volledige Quick-Stepleiding aanwezig: Patrick Lefevere, Wilfried Peeters,… Ze hebben zelfs Johan Museeuw opgetrommeld om een feestje te bouwen, het eerste sinds 6 weken, een eeuwigheid in het leven van een veldritwereldkampioen. En Stybar rijdt om te winnen, al snel is er een kopgroep met drie, Stybar, Vanthourenhout en de ex-motorcrosser Denuwelaere.  Albert bekijkt het vanop een veilige afstand, het Quick-Stepteam kijkt amper naar de koers, zeker van de overwinning.  Stybar rijdt de twee andere renners uit het wiel, mijn sms: “Stybar, fingers in the nose” staat klaar om te worden verstuurd. Maar dan gebeurt het onwaarschijnlijke: Stybar maakt een stuurfout, Denuwelaere rijdt het gat dicht, blijft in het wiel van de Stybar en verslaat hem onverbiddelijk in de sprint.  Stybar twittert nog "Not really happy with my 2nd place in Bredene. I would absolutelly win" Dit is het einde.  Vanaf nu is mannelijke cyclocross voor jaren een Belgische aangelegenheid. Het wordt geen Olympische sport meer in mijn leven. En ja, Jan Denuwelaere wordt een hele grote. Proficiat Jan!

Lekker eten in Brugge is niet moeilijk: 14 michelinsterren in een straal van tien kilometer, een pak toffe moderne adresjes en zelfs in de gemiddelde taverne valt er een behoorlijke dagschotel te scoren. Wat mij nog steeds een beetje verrast, is dat je er ook uitstekend Aziatisch kan eten.

  
Bij Tanuki wordt koken serieus genomen. De Vlaamse chef volgde jaren kookcursus in Japan, elk ingrediënt wordt minutieus gesneden en op het einde van de avond wordt er begonnen met het wassen van de rijst voor de dag nadien.  Het fijnste vlees en de verste vis worden voor je neus bereid. A la carte eten is er niet goedkoop, maar de lunch is wel een koopje.

De ontdekking van deze (kerstmis)avond is Narai Thai. Vanuit een voetgangervriendelijke winkelstraat stap je in een warm interieur met veel rood en grijs.  Vergeet de steriele neonverlichting en reclametv’s in sommige Brusselse Aziatische restaurants, hier is nagedacht over het kader, inclusief de kledij van de bediening. De kaart is lang genoeg, ook omdat dezelfde ingrediënten op verschillende wijzen worden gecombineerd. Maar er staan ook een aantal minder evidente gerechten op de kaart. Drie hoofdgerechten gedeeld met zijn tweëen, elk heel verschillend van smaak, voldoende groenten en superlicht verteerbaar.  Dit restaurant zou ook in mijn Brussels “Chinatown” er bovenuit steken.

Er is ook een Indiër met een goede reputatie. Voor de volgende keer