Running Boy

Bestaat er zoiets als de perfecte wedstrijd? Een wedstrijd waar je van niks spijt hebt, niet voordien, niet tijdens, niet nadien?  Waar je er hebt uitgehaald wat erin zit, zowel qua tijd als qua rangschikking? Of zijn er altijd wat muizenissen van als dit, dan dat,… ? Niet zo in de Nieuwe Stad. De verborgen wijk tussen Oostende en Stene. De lelijkste wijk volgens sommigen, zeker niet de mooiste loop van Oostende volgens mij.  Maar toch lukt het hier dit jaar allemaal.

A) Perfect eten en drinken, begint de dag voordien. Vrijdagmiddag, veel koolhydraten – vrijdagavond, veel koolhydraten en veel eiwitten.  Zaterdagmorgen – veel koolhydraten, zaterdagmiddag, veel koolhydraten.  Het klinkt saai, van smaak ontdaan, maar dat mag het zeker niet zijn.

B) Perfect slapen, genoeg uren, rustig genoeg.  De avond voor de avond voor de wedstrijd is belangrijker dan de avond voor de wedstrijd zelf.

C) Perfect opwarmen. Rustig losfietsen ’s ochtends. Op tijd aan de start en een rondje over het parcours. Enkele versnellingen om los te komen.

D) Perfect starten. Een goede start is een trage start. Ik heb nog nooit spijt gehad dat ik te traag startte.  De eerste twee kilometer houd ik de hartslag laag genoeg en kom niet in de verleiding van “mee te gaan” of “gaatjes te dichten”.

E) Perfect tactiek. Niet meer kopwerk doen dan het gemiddelde van je loopgenoten. In een groepje van tien zijn er altijd “overijverigen” en “zeurders”.  Het is zaak om mij niet teveel te laten beïnvloeden door één van beide groepen en zo teveel of te weinig wind te vangen.

F) Perfecte parcourskennis.  Genoeg om de bochten juist aan te snijden en te weten van waar de wind komt.

G) Perfect de tijd nemen om te drinken onderweg. Het is meestal een goede investering.

H) Perfecte supporters van het juiste kaliber langs de kant ;-)

I) Perfecte tactiek. Het groepje van tien lopers met vijf versnellingen uitdunnen tot er nog één overblijft.

H) Perfecte eindsprint. Die laatste onder geen beding er nog laten over komen.

En zo loop ik in de Nieuwe Stad sneller dan ooit tevoren. Was het allemaal zo “perfect”, mmm,… zeker niet. Maar het is wel een mooi lijstje dat ik in mijn hoofd zal houden voor volgende wedstrijden.  

Ergens in een onooglijk dorpje midden in de polders staat een oude molenaarswoning waar wel heel lekker wordt gekookt,…

Klinkt het een beetje als een sprookje? Ik kan u verzekeren, het is geen fictie. Weinig mensen kunnen “Klemskerke” aanduiden op een kaart, nog minder kunnen er naartoe rijden zonder hulp van een gps. De Kruidenmolen is geen geheel “verborgen” juweel. Het heeft volgens “de boekskes” de reputatie de bistro te zijn waar de sterrenchefs gaan eten wanneer ze zelf op restaurant gaan. In dit geval hebben zowel de “boekskes” en de “sterrenchefs” overschot van gelijk. Hier wordt men hartelijk ontvangen en krijgt men redelijk eenvoudige gerechten maar vooral zuivere smaken op het bord.

De kaart is een consistent geheel van bistro-klassiekers zoals garnaalkroketten, mergpijpen, konijn met pruimen,… en wat meer originele geconstrueerde gerechten die regelmatig veranderen en de seizoenen volgen. Hier wordt men van het begin tot het einde in de watten gelegd. Originele aperitiefsuggesties, verzorgde hapjes, lekker brood,… tot mooie en verassende desserts met bijhorende drankjes waar moeilijk aan te weerstaan zijn. De tafels zijn verzorgd gedekt, staan net niet te dicht bij elkaar. De bediening is onberispelijk, attent en men wordt er vanaf het eerste bezoek als een welkome gast begroet.

In het Oostendse stadscentrum is het niet altijd makkelijk om lekker te eten op restaurant, 12 kilometer verder staat er een molen als een rots in de branding

Zwemmen, fietsen, lopen. Drie sporten verenigd in de triathlon. Volgens sommigen een Franse uitvinding uit de jaren ’20 van de vorige eeuw, maar het werd serieus in 1978 met 15 deelnemers aan de start in Hawaï van de eerste –“echte”- Ironman.

Het mooie aan de sport is de complementariteit van de verschillende onderdelen.  Toen ik enkel vijf keer per week liep, lag ik regelmatig in de lappenmand omwille van  blessures en zag mijn lichaam er een beetje mismaakt uit, met sterk ontwikkelde beenspieren en een iel bovenlichaam. Sinds zwemmen en fietsen werden toegevoegd –zonder dat de loopintensiteit werd verminderd-  zijn serieuze blessures verleden tijd. Ook ziet het lichaam er sindsdien stukken beter uit –wat uiteraard een hoogst subjectieve mening is ;-)  Van fietsen krijg je een achterste, van zwemmen een bovenlichaam.

Maar buiten de voordelen van minder blessures en een meer compleet lichaam, schuilt er in triathlon een gevaar: de verslaving. Waar het lichaam tijdens “enkel lopen” regelmatig op zijn limieten stoot, is dit veel minder het geval tijdens het triathlonnen.  De endorfineshots die vroeger gedurende een zestal uren per week konden worden vrijgemaakt, zijn nu quasi onbeperkt beschikbaar.

Aan minnaressen houden in het echte leven doe ik niet mee, ik vind het niet eerlijk en het lijkt mij teveel stress te generen.  Bij het triathlonnen heb ik dat wel.  De loopactiviteit is zoals een echtgenote. Zij is altijd daar, je kan er op rekenen en ik voel mij beter met dan zonder.  Wanneer ik niet kan lopen wordt ik echt ongelukkig.  Fietsen en zwemmen, zijn meer “bijsporten”. Soms heb ik er heel veel zin, maar soms kan ik er echt geen energie voor opbrengen. Ik kijk bewonderend naar mensen die aan de rand van het zwembad hun blaadje met de indeling van hun vier kilometer hebben liggen of die om acht uur ’s ochtends de fiets opstappen voor 200 kilometer door weer en wind.  Waar ik redelijk onverzadigbaar ben in het lopen, hou ik meer van de intensiteit van een korte zwem- of fietssessie. Zou het ook zo zijn voor een getrouwde man met twee minnaressen?

De Ten Miles van Antwerpen, de loophoogmis van “’t stad”.  Ik heb er een dubbele relatie mee: veel volk dat ik ken gaat er naar toe om te lopen of te kijken, het is een prachtig parcours maar het blijft een zeer onpersoonlijke wedstrijd en het Antwerps chauvinisme is er ook voor deze geboren Antwerpenaar soms te veel aan. Aankondigen dat dit de grootste wedstrijd van Vlaanderen is, gaat voorbij dat in de hoofdstad van dat Vlaanderen een grotere wedstrijd wordt georganiseerd, maar soit, vandaag doe ik mee aan dé “Ten Miles” in plaats van de 49^ste opeenvolgende wedstrijd van het Oostends Loopcriterium. Waarom? Er is wat sociale druk, ik wil absoluut aan de aankomst staan van de 5 kilometer ladies run en ja, ik wil nog wel eens proberen wat ik waard ben op mijn favoriete afstand. Een uurtje knallen. Dat is waar ik het meest van houdt. Bij een tien kilometer blijf ik vaak met een (endorfine)hongertje zitten, bij een halve marathon is de fysieke schade toch merkbaar groter.

Het “grote” doel van een tien mijl binnen een uur te lopen, speelt ook hier door mijn hoofd, maar het parcours is niet het snelste, daarvoor zijn de drie stevige tunnels er teveel aan. De eerste kilometer gaat snel én makkelijk, denk ik toch want blijkbaar heeft de organisatie in hun gigantisch budget geen marge gevonden om kilometeraanduidingen te plaatsen!?  De wind blaast stevig in het nadeel en ik besluit om een gaatje dicht te lopen. Dat gaat vlot, maar de hartslag gaat te vlot naar boven. De eerste tunnel is de mooiste. Het verdriet van het Antwerpse verkeer -de Kennedytunnel- is 364 dagen per jaar voorbehouden aan het vaak slenterend gemotoriseerd verkeer, vandaag mogen de lopers er aan ongelimiteerde snelheid doorknallen. Vlak nadien komt de tweede tunnel onder het nieuwe justitiepaleis, die ik stiekem had vergeten. Drie “cartouches” verschoten op 20 minuten, ik puf wat uit en neem de tijd om uitgebreid te drinken aan de eerste bevoorrading. Het enige kilometerbord dat ik zie is dat van de 8 kilometer: 29’46 vertelt het horloge.  “Hét” kan in theorie, maar ik heb niet de indruk dat ik dit tempo nog een half uur kan volhouden.  Dan volgt het mooiste stuk door “’t stad”: de Meir, de Italiëlei, de Paardenmarkt,… Twee sportdrankjes later kom ik terug “op mijn effen” en met het zicht op de laatste tunnel –“de konijnenpijp”- begin ik zowaar terug lopers in te halen. Met lange passen naar beneden in de tunnel, op verende voetzolen terug naar boven.

De aankomst is er sneller dan verwacht. Ik zie de tijdsklok nog op 59’50 staan, maar een 200 meter in 10 seconden is ook voor mij te snel ;-) en kom binnen op een 145^ste plaats op 18000 deelnemers in 60’30. 30 seconden op 3630, dat is 0,8% te traag,… Waar zijn die dertig seconden verdwenen: in het flesje water dat ik aan mijn buurloper gaf aan de start, in de twee versnellingen in de eerste 4 kilometer, het gebrek aan kilometeraanduidingen of dan toch in het gebrek aan “doorbijten”? Ik heb niet de indruk dat ik ergens veel “over” had, maar ben er ook niet van overtuigd dat ik tijdens elke stap mijn hart één slag harder kon doen slaan, maar tja,… Het was een fijne wedstrijd, een mooie uitslag en een schitterende dag

Ja, er was eens die halve marathon met het meisje aan de start. Ik wilde haar zo snel mogelijk terugzien en liep een onwaarschijnlijke en waarschijnlijk onherhaalbare tijd van 1’18. Dat ze was verdwenen toen ik aankwam, vond ik niet zo heel erg. De ene dosis dopamine had de andere ruimschoots vervangen en overtroffen.

Er is ook de endorfine“stoot” aan de start. Mensen die van je houden en aanmoedigen zorgen er in mijn geval vaak voor dat ik veel te snel weg ben. Vooral in de wedstrijden van het Oostendse Loopcriterium die bestaan uit een rondje of drie rond één van de wijken, kan dit zware gevolgen hebben. Ergens is er de droom om na het eerste rondje als eerste door te komen. Een ijdele hoop, dat weet ik ondertussen wel, maar het resultaat is vaak helemaal leeg te zijn na dat rondje en dan wordt het nog twee rondjes hijgen en puffen.

Maar dan is er de echte boost. Een etentje en een wandeling was alles wat er gebeurde de dag voordien. Geen koolhydraten, geen wonderkine, geen cafeïne, maar enkel het juiste mooie, lieve, zachte gezelschap. De lange duurloop vliegt voorbij. De hartslag wil niet naar boven, toch niet voor deze snelheid. Meer dan 1km/u sneller dan normaal, niet normaal, zoals ze in Kortrijk zeggen. Alles klopt, het lichaam veert helemaal op bij elke stap, alsof het hoofd aan koord naar boven wordt getrokken. Flying high, very high, indeed